Gedenkstunde Swinemünde 11.3.2009

Am 11. März nahmen rund 40 Personen an der traditionellen kleinen Gedenstunde auf dem Swinemünder Zentralfriedhof teil. Pastor Friedrich von Kymmel (Zirchow) und Priester Korvettenkapitän Adam Bazylewicz aus Swinoujscie gestalteten die Andacht, die von Kinga Sikora (JBS Golm) moderiert wurde. Mehrere Vertreter der Stadt Swinoujscie, unter ihnen Stadtpräsident Janusz Zmurkiewicz, waren zugegen, wie auch am 12. März auf dem Golm. Die kleine Zusammenkunft, an der neben Angehörigen und Zeitzeugen des Jahres 1945, auch zwei polnische Schulklassen und eine Delegation der Pfadfinder von Swinoujscie teilnahmen, will in der Stadt an die schrecklichen Ereignisse des 12. März 1945 erinnern und die enge Verknüpfung des Golm mit "seiner Stadt" auch den heutigen Bewohnern deutlich machen.

Gedenkrede von Priester Adam Bazylewicz

Gedenkrede von Priester Korvettenkapitän Adam Bazylewicz
Przemówienie okolicznościowe ksiądz komandor podporucznik Adam Bazylewicz

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!
Powodem naszego dzisiejszego spotkania są wydarzenia sprzed 64 lat: tragiczne w skutkach bombardowanie Świnoujścia przez alianckie samoloty. Zgomadzeni na tym świnoujskim cmentarzu, wpatrzeni w te stare i nowe mogiły, pragniemy pochylić się nad ludzkim cierpieniem:
tych, co zginęli
tych. co cierpieli od ran
tych, którzy cierpieli i nadal cierpią z powodu utraty swych bliskich i ukochanych.

Gelobt sei Jesus Christus!
Wir haben uns heute getroffen, um uns an die schlimmen Kriegsereingnisse zu erinnern. Vor 64 Jahren wurde die Stadt Swinemünde durch angloamerikanischen Bombenangriff zerstört.
Die zu der Gedenkstunde gekommenen Gäste schauen sich heute die alten und neueun Gräber an. Wir wollen uns an das Leid der Menschen von damals gemeinsam erinnen. An alle, die gestorben sind, an alle, die unter vielen verletzungen gelitten haben, an alle, die damals und heute immer noch ihre Angehörigen beweinen.

Krew każdego człowieka jest czerwona, ból zawsze pozostaje bólem, cierpienie nie rozróżnia narodowości ani munduru, religi, wieku czy koloru skóry. Choćby niekktórzy chcieliby nam to wmówić. Nie wolno nam stawiać jednego cierpienia przed drugim, ale zawsze obok siebie.

Das Blut jedes Menschen ist rot, der Schmerz tut immer weh, das Leid unterscheidet keine Nationalität, keine Uniform, keine Religion, kein Alter oder keine Hautfarbe, obwohl es einige gibt, die uns es einreden wollen. Wir dürfen das eine Leid von dem anderen Leid nicht stellen, sondern immer beieinander.

Hiram Johnson, amerykański polityk napisał: "Pierwszą ofiarą wojny jest prawda".
Dzisiaj musimy pamiętać o wszystkich ofiarach tamtych tragicznych czasów. Pamiętajmy o ofiarach nalotów na Świnoujście i Drezno. Ale także pamiętajmy o ofiarach nalotów na Warszawę i Londyn. Pamietajmy, bo inaczej i ostatnią ofiarą wojny będzie PRAWDA.... A do tego dopuścić nam nie wolno.

Hiram Johnson, amerikanischer Politiker schrieb mal: „Die erste Kriegsopfer ist immer die Wahrheit”. Heute müssen wir aller Kriegsopfer von damals gedenken. Wir gedenken nicht nur aller Opfer von Swinemünde und Dresden, sondern auch aller Opfer von Warschau und London. Wir müssen gedenken, sonst wird auch die Wahrheit die letzte Kriegsopfer sein, und das dürfen wir nicht zulassen.

To nasze spotkanie, to jednak nie tylko patrzenie w historie, patrzenie w przeszłość. To nie tylko ludzkie wspominki. Nie wolno nam się do tego ograniczać. Gromadzimy się po to, aby wspominając historyczne wydarzenia patrzec w przyszłość. Budować pokój i pojednanie między ludźmi i narodami. Nie tak dawno zlikwidowaliśmy wiele granic między państwami, narodami. Musimy je także likwidować w ludzkich sercach. A może przede wszystkim właśnie tam!

Unsere heutige Begegnung, ist nicht nur die Erinnerung an die Geschichte, und der Blick in die Zukunft. Wir dürfen uns so einfach nicht begrenzen. Wir sollten unsere Zukunft, Frieden und Versöhnung zwischen Menschen und Ländern gemeinsam bauen. Vor über einem Jahr sind die Grenzen zwischen vielen Ländern gefallen. Wir sollten auch die Grenzen in unseren Herzen fallen lassen, vor allem in unseren Herzen.

Módlmy się wszyscy!
Dobry Boże! Ty znasz nasze myśli, znasze nasze serca, wiecz czego nam potrzeba. Dzisiaj pragniemy Cię prosić o życie wieczne dla wszystkich, którzy zginęli w tamtych barbarzyńskich czasach. Przyjmij ich ofiarę, ból i cierpienie i połącz z Ofiarą Twego boskiego Syna Jezusa Chrystusa. A nam żyjącym daj budować na fundamencie PRAWDY pokój i pojednanie między narodami oraz w samych ludzkich sercach. Przez Chrystusa Pana naszego. Amen.

Darum beten wir alle!
Lieber Gott! Du kennst unsere Gedanken, unsere Herzen, Du weiß, was wir brauchen. Heute bitten wir Dich lieber Gott, um das ewige Leben aller, die damals in den barbarischen Zeiten ums Leben kamen. Nimm ihre Seelen, ihren Schmerzen und ihr Leid auf, und vereinige sie mit Deinen Sohn Jesus Christus. Lass uns auf dem Fundament der WAHRHEIT, des Friedens und der Versöhnung zwischen den Ländern gemeinsam bauen. Lass und vor allem in den Herzen der Menschen gemeinsam bauen.
Dies bitten wir durch Jesus Christus und unseren Herrn. AMEN

Gedenkrede von Pastor Friedrich von Kymmel

Gedenkrede Pastor Friedrich von Kymmel

Przemówienie okolicznościowe pastor Friedrich von Kymmel

Im Namen des Vaters und des Sohnes und des Heiligen Geistes:

Liebe Schwestern und Brüder,

wie in den vergangenen Jahren sind wir auch heute hier beisammen, um zu erinnern. Manche von Ihnen können sich noch erinnern an den März 1945, an die Monate davor und danach. Das ist 64 Jahre her. Ich kann mich nicht erinnern, bin erst 14 Jahre später auf die Welt gekommen, habe Krieg und Not nicht erleben müssen, habe das Einschlagen der Bomben, das Schreien der Sterbenden und Verletzten nicht hören und die vielen Toten nicht sehen müssen – Gott sei Dank!

W imię Ojca i Syna i Ducha Świętego

Drodzy bracia i siostry,

tak jak przed rokiem zebraliśmy się tutaj razem, aby wspominać. Niektórzy z was pamiętają marzec 1945 roku, miesiące przed i po tym co się wydarzyło. Minęły już 64 lata. Ja osobiście nie pamiętam tamtych czasów, na świat przyszedłem 14 lat później, nie musiałem przeżywać wojny i cierpienia, nie słyszałem spadających bomb, krzyku konających i rannych, nie musiałem patrzeć na zmarłych. Bogu dzięki!

Damals war die Stadt voller Menschen, die ihre Heimat verloren hatten, vertrieben und geflohen. Auf dem Weg waren die Habseligkeiten immer weniger geworden, Pferd und Wagen, der Handwagen, in dem Oma und Kind gezogen werden konnten, alles war weg. Familien wurden zerrissen. Oft sind nur die Kleider auf dem Leib geblieben. Hier waren es Deutsche, weiter östlich Polen, Litauer, Ukrainer...

W tamtym czasie miasto było pełne ludzi, którzy stracili swoją ojczyznę i musieli uciekać. Po drodze tracili rzeczy, które ze sobą zabrali, tracili wszystko. Rodziny zostały rozłączone, często jedyną rzeczą, która im pozostała były ubrania, które nosili na sobie. Tutaj byli to Niemcy, dalej na wschód byly Polacy, Litwini, Ukraińczycy…

Sie wurden ihrer Wurzeln beraubt, zu Heimatlosen gemacht durch diesen, von Deutschland angefangenen, sinnlosen Krieg. Alles mussten sie zurück lassen: ihr Haus, ihren Hof, ihr Dorf, ihre Stadt, die Gräber ihrer Familien.

Wszyscy ci zostali pozbawieni swoich korzeni, stali się bezdomni przez tą bezzensowną rozpoczętą przez Niemcy wojnę. Wszystko musieli pozostawić: swoje domy, wioski, miasta, groby swoich najbliższych.

Inzwischen sind viele Jahre vergangen. In den Häusern, auf den Höfen, in den Dörfern und Städten wohnen andere Menschen. Auf den Friedhöfen sind inzwischen ihre Angehörigen begraben. Für die jungen Menschen sind die Städte und Dörfer zur Heimat geworden. Sie sind hier aufgewachsen. Viele können die Alten gar nicht verstehen, die ihren Frieden nicht finden, bevor sie nicht noch einmal ihre alte Heimat gesehen, an den Gräbern ihrer Lieben gestanden haben.

W międzyczasie minęło wiele lat. W tych domach, w wioskach, w miastach mieszkają teraz inni ludzie. Na cmentarzach są pochowani teraz ich rodziny. Dla młodych ludzi te miasta i wioski stały się ojczyzną. To tutaj dorastali. Wielu z nich nie może zrozumieć starszych ludzi, którzy nie mogą zaznać spokoju, zanim po raz ostatni nie zobaczą swojej byłej ojczyzny i nie staną nad grobami swoich najukochańszych osób.

Wir wissen zwar, dass wir alle nur Gäste sind auf dieser Erde, aber wir leben so, als würde sie uns gehören.

Wiemy wprawdzie, że wszyscy jesteśmy gośćmi na tej ziemi, ale żyjemy tak, jakby należała ona do nas wszystkich.

Wir ahnen, dass sich die Frage nach der Heimat so noch einmal ganz anders, viel radikaler, nämlich grundsätzlich, stellt: Heimat für die Seele – wo ist sie? Wo findet die Seele Geborgenheit - im Leben und im Sterben? Und wir ahnen, dass das die Frage ist, auf die es im Leben eigentlich ankommt.

Domyślamy się, że postawienie pytania o ojczyznę, tak zupełnie inaczej, bardziej radykalnie, a mianowicie tak zasadniczo: ojczyzna dla duszy – gdzie ona jest? Gdzie znajdzie dusza bezpieczeństwo - w życiu i w śmierci? Domyślamy się, czujemy, że jest to pytanie, które w życiu jest tak naprawdę najważniejsze.

Christus sagt: „Kommt her zu mir alle, die ihr mühselig und beladen seid. Ich will euch erquicken.“ (Matthäus 11, 28)

Der heilige Augustinus sagt: „Unser Herz ist unruhig bis es Ruhe findet in dir.“

Heimat bei Gott, Heimat, die uns niemand nehmen kann, Heimat, die unsere gemeinsame Heimat ist.

Ich wünsche Ihnen allen, dass Sie diese Heimat finden und nie wieder verlieren.

Chrystus powiedział: „Przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy obarczeni są trudem. Chcę was pokrzepić.“

Święty Augustyn mówi: „Nasze serce jest niespokojne, dopóki nie znajdzie spokoju w Tobie.“

Ojczyzna u Boga, ojczyzna, której nikt nie może nam zabrać, ojczyzna, która jest naszą wspólną ojczyzną.

Życzę wszystkim Państwu, aby każdy z Państwa znalazł taką ojczyznę i jej nigdy nie stracił.

Wird es möglich sein, auf diese Weise Heimat als das zu begreifen, was uns miteinander verbindet? Wird es gelingen, die Vorurteile, die Zweifel und Ängste zurück zu lassen, einander zu vertrauen und gemeinsam die Zukunft zu gestalten?

Lasst uns immer wieder dafür beten, dass es gelingt!

Czy kiedykolwiek będzie możliwe, zrozumieć ojczyznę jako tą, która nas ze sobą łączy?

Czy uda się, pozostawić w tyle uprzedzenia, zwątpienie, strach. Czy uda się nam wzajemie zaufać i wspólnie stworzyć naszą przyszłość?

Módlmy się stale za to, aby nam się powiodło!

Vater unser….

Ojcze nasz ….